Home มุงความเชื่อ ธรรมะกับการครองชีวิตคู่

ธรรมะกับการครองชีวิตคู่

59
ธรรมะกับการครองชีวิตคู่

        การใช้ชีวิตคู่ คือการเปลี่ยนแปลงไปสู่ตัวตนที่ดีขึ้น  ชีวิตคู่ก็คือแบบฝึกหัดที่จะเอาความเห็นแก่ตัวออกไป แล้วเอาความเห็นอกเห็นใจคนอื่นเข้ามา  มีสมาธิ  มีโฟกัสอยู่กับคนคนเดียว  กระทั่งเหลือใจเดียวสงบได้กับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า  ไม่ใช่หลายใจวอกแวกกับใครบ้างก็ไม่รู้  แต่ถ้าคำว่าชีวิตคู่ไม่เคยอยู่ในหัว  มีแต่กลัวจะไม่ได้เปลี่ยนรสชาติ  อันนั้นจะนำไปสู่การไม่มีใจจริงให้ใคร   ไม่มีสมาธิที่จะโฟกัสอยู่กับใคร  ไม่พัฒนาความเห็นอกเห็นใจใคร

จิตจึงนิ่งไม่เป็นเห็นแต่ความว้าวุ่นไปกับคาวกามที่ผิดแผก  จึงยากจะมีความรู้สึกดีๆ  สะอาดๆให้ตัวเอง  คนเราไม่มีทางรู้สึกถูกต้อง   จากการทำร้ายจิตใจคนอื่นไปเรื่อยๆ   บอกเลิกกับใครต่อใครไปเรื่อยๆ เพียงเพื่อจะพบว่าเหลือตัวเองอยู่คนเดียวเป็นคนเดิม   คิดแบบเดิม เห็นแก่ตัวเท่าเดิม   เหมือนชีวิตผ่านไป  ไม่ได้พัฒนาจิตใจขึ้นเลย  จิตดิบอย่างไรก็ดิบอย่างนั้น   หรือหนักกว่านั้นไม่เห็นแววสุกสว่างกว่าเคยแม้แต่น้อย   สุดท้ายสิ่งที่นึกว่าเป็นสีสันเหลือแค่ความฝันที่จับต้องไม่ได้   เป็นที่ยึดเหนี่ยวของจิตใจไม่ได้   โดยเฉพาะในยามเบื่อหน่ายความรู้สึกทางเพศแล้วต้องการความสงบสุขทางใจแล้ว   มองไปมองมาก็เห็นแต่ใจที่ไม่จริงของตัวเอง   จะกวาดตาหาใครก็เจอแต่ความรู้สึกที่ผิวเผิน  ผ่านมาเพื่อจะผ่านไปทั้งนั้น  และเหมือนเหลือเวลาไม่พอที่จะรู้จักกับชีวิตแบบลงหลักปักฐานกับใครเสียทีด้วย  ครั้นจะไปบวชก็บวชไม่ลงเพราะรู้ตัวว่าขี้เหงาชนิดสายเกินแก้   ตอนเลือกคู่คุณอาจไม่ทราบว่าตัวเองเลือกคู่พัฒนา   หรือคู่เสื่อมกันแน่ในระยะยาว

แต่การเลือกที่จะรักษาชีวิตคู่สุดท้ายแม้ไม่สำเร็จ  แม้ล้มเหลว แม้ต้องแยกทาง  อย่างน้อยคุณก็ผ่านแบบฝึกหัดที่จะมีใจเดียวมีใจที่ไม่รู้สึกผิดปกติ   ไม่มีดวงจิตที่แตกแยกเป็นเสี่ยงๆ   ไม่ต้องฟุ้งซ่านคิดถึงใครต่อใครในทางต่ำมั่วไปหมด….

 

 

ข้อมูล : ธรรมะกับการใช้ชีวิต